Prozopagnozja (ślepota twarzy)

Prozopagnozja, nazywana także ślepotą twarzy, oznacza trudność lub niezdolność rozpoznawania i rozróżniania twarzy, mimo że samo widzenie pozostaje nienaruszone. Osoby dotknięte tym zjawiskiem często rozpoznają znajome osoby po głosie, sposobie chodzenia lub ubraniu, a nie po twarzy. Forma rozwojowa dotyczy około 2% populacji. Badania wykazują ponadprzeciętne nakładanie się z afantazją: wiele osób z afantazją ma również trudności z wyobrażaniem sobie lub rozpoznawaniem twarzy. Centralne znaczenie dla rozpoznawania twarzy ma obszar wrzecionowaty twarzy (fusiform face area, FFA) w płacie skroniowym. W prozopagnozji obszar ten jest często niedostatecznie aktywny lub nieprawidłowo połączony. Połączenie afantazji i prozopagnozji może utrudniać sytuacje społeczne, ponieważ twarzy nie można ani dobrze zapamiętać, ani sobie wyobrazić. Wiele osób rozwija jednak skuteczne strategie kompensacyjne, takie jak zapamiętywanie charakterystycznych cech wyglądu, fryzur czy kontekstu spotkania.