Pamięć ejdetyczna

Pamięć ejdetyczna, często niepoprawnie nazywana „pamięcią fotograficzną”, umożliwia krótkotrwałe przechowywanie obrazów z dużą dokładnością szczegółów i ich przywoływanie. Częściej występuje u dzieci (2–10%) i zanika z wiekiem. Prawdziwa pamięć ejdetyczna w dorosłości jest niezwykle rzadka. Osoby z pamięcią ejdetyczną opisują, że potrafią „widzieć” obrazy przed sobą i odczytywać szczegóły, przyglądając się temu wewnętrznemu obrazowi. Stanowi to wyraźny kontrast wobec afantazji. Neurologiczne podstawy zjawiska nie są jeszcze w pełni poznane, ale podejrzewa się zwiększoną aktywność w obszarach magazynowania informacji wzrokowych. Pamięć ejdetyczną należy odróżniać od hiperfantazji: pierwsza dotyczy wydajności pamięci, druga zdolności wyobrażania. Mit „pamięci fotograficznej” utrwalany w kulturze popularnej sprawia, że wiele osób błędnie ocenia własne możliwości — w rzeczywistości nawet bardzo dobra pamięć wzrokowa działa rekonstrukcyjnie, a nie jak dokładny zapis aparatu fotograficznego.